Սաղմոսներ 18․1-2, 16-19 Կիրակի | Հունիս 22
«Տե՛ր, իմ վե՛մ և իմ ամրո՛ց և իմ ազատարա՛ր. իմ Աստվա՛ծ, իմ վե՛մ, որտեղ ապաստան եմ գտնում։ Ո՛վ իմ վահան և իմ փրկությա՛ն եղջյուր. նա իմ ապավենն է»։ Սաղմ․18․2
ՎՍՏԱՀԵ՛Ք ԱՍՏԾՈՒՆ
Երբ Սառան հասավ մագլցման պատի գագաթին, զգաց, որ իր մատները գնալով թուլանում են, և խուճապի մատնվեց։ «Եթե ընկնեմ, որքա՞ն ուժեղ կլինի հարվածը: Արդյո՞ք կոտրվածք կունենամ», - մտածեց նա։
Ներքևում գտնվող հրահանգիչը հասկացավ, թե ինչ է կատարվում և վստահեցրեց Սառային, որ ամեն ինչ լավ կլինի։ Նրանք միմյանց հետ կապված էին պարանով, որն անցնում էր ճախարակի միջով։ «Ես քեզնից ծանր եմ»,- գոռաց հրահանգիչը,- «Պարզապես բա՛ց թող ձեռքերդ»։
Սառան այդպես էլ արեց՝ նա բաց թողեց ձեռքերը պատից և կախված մնաց օդում՝ բռնված հրահանգչին կապող պարանից։
Այս փորձառությունից հետո Սառան նորովի բացահայտեց Սաղմոս 18-ում բնութագրվող Աստծո կերպարը. «Տե՛ր, իմ վե՛մ և իմ ամրո՛ց և իմ ազատարա՛ր. իմ Աստվա՛ծ, իմ վե՛մ» (Սաղմ․18․2): «Աստված ավելին է, քան իմ բոլոր խնդիրները, ես պետք է թողնեմ իմ վախերն ու անհանգստությունները, և Նա կպահպանի ինձ»,- վստահությամբ ասում էր Սառան:
Դավիթ թագավորը գրեց այս Սաղմոսը, երբ Աստված փրկեց նրան «առատ ջրերից»՝ իր ատելի թշնամիներից, որոնք ապստամբեցին իր դեմ «նեղության օրը» (հ․ 17-19): Չնայած բոլոր դժվարություններին՝ նա գիտեր, որ կարող է վստահել իր ամենակարող Փրկչին:
Ինչպե՞ս կարող ենք գործնականում «թողնել» մեր անհանգստությունը,
հրաժարվել վախերից և վստահել Աստծուն։
Աղոթք – Երկնայի՛ն Հայր, շնորհակալ եմ, որ կարող եմ թողնել բոլոր անհանգստություններս ու տագնապներս՝ գիտակցելով, որ Դու ես վերահսկում կյանքս և չես թողնի, որ ընկնեմ։ Ամեն:
Աստվածաշունչը մեկ տարում | Եսթեր 6-8, Գործք Առաքելոց 6